24 Απρ 2014

1η του Μάη, 7.00 μ.μ. στο γήπεδο της Τσετίν Καγιά

Η ΕΡΑΣ καλεί τα μέλη και τους φίλους της στον εορτασμό της Πρωτομαγιάς, την 1η του Μάη, η ώρα 7.00 μ.μ., στο γήπεδο της Τσετίν Καγιά, που διοργανώνεται από τις οργανώσεις ΠΕΟ, Dev-is, KTOS, KTOEOS, BES και KTAMS.

Ακολουθεί η κοινή διακήρυξη, όπως έχει συμφωνηθεί από τις διοργανώτριες οργανώσεις, και την οποία έχει προσυπογράψει και η ΕΡΑΣ.


Διακήρυξη για την Πρωτομαγιά

Μαζί με την εργατική τάξη σ’ ολόκληρο τον κόσμο τιμούμε την παγκόσμια μέρα του αγώνα και της αλληλεγγύης των εργαζομένων και οι κύπριοι εργαζόμενοι.

Τιμούμε την κόκκινη Εργατική Πρωτομαγιά αποδίδοντας φόρο τιμής στους πρωτοπόρους εργάτες, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους οι οποίοι μέσα από τους κοινούς σκληρούς ταξικούς αγώνες τις δεκαετίας του 1940 πέτυχαν θεμελιακές κατακτήσεις για την εργατική τάξη της Κύπρου όπως η κοινωνική ασφάλιση, το οκτάωρο, το δικαίωμα της οργάνωσης.

Μετά από 56 χρόνια από τις φασιστικές επιθέσεις που έγιναν κατά των πρωτοπόρων εργατών την 1η Μαΐου 1958, τιμούμε οι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι εργαζόμενοι την Ημέρα της Ενότητας, του Αγώνα και της Αλληλεγγύης των εργαζομένων, διοργανώνοντας μαζί στην Λευκωσία την 1η Μαΐου 204, ΚΟΙΝΗ εκδήλωση.

Η Πρωτομαγιά του 2014 βρίσκει τους εργαζόμενους στον τόπο μας αντιμέτωπους με σημαντικά γεγονότα.

Στον κοινωνικοοικονομικό τομέα τόσο οι ελληνοκύπριοι όσο και οι τουρκοκύπριοι εργαζόμενοι βιώνουν τα αποτελέσματα των σκληρών νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Στο Νότο οι εργαζόμενοι και η κοινωνία ευρύτερα βιώνουν τα αποτελέσματα του μνημονίου που συμφώνησε η κυβέρνηση Αναστασιάδη με την Τρόικα. Ύφεση, δραματική αύξηση της ανεργίας, αύξηση της φτώχειας, περικοπές στην παιδεία, την υγεία, το κοινωνικό κράτος, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, απορρύθμιση της εργασίας με δραματικές βίαιες αλλαγές σε μισθούς και ωφελήματα είναι το αποτέλεσμα των πολιτικών που ακολουθούνται.

Στο Βορρά παρόμοια κατάσταση βιώνουν οι εργαζόμενοι ως αποτέλεσμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας που επιβάλλονται από την Τουρκία.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση και οι συνέπειες της αναδεικνύουν ακόμα πιο έντονα τα κοινά ταξικά συμφέροντα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων εργαζομένων και την ανάγκη εντατικοποίησης των αγώνων τους ενάντια στις πολιτικές της λιτότητας και της κατάργησης των κατακτήσεων των εργαζομένων. Αναδεικνύουν την ανάγκη κοινού αγώνα και αλληλεγγύης των εργαζομένων.

Η φετινή Πρωτομαγιά χαρακτηρίζεται και από την επανέναρξη της διαδικασίας των διακοινοτικών συνομιλιών για επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Οι Οργανώσεις μας θεωρούν θετική εξέλιξη την επανέναρξη των συνομιλιών. Είναι ξεκάθαρο ότι ο δρόμος των συνομιλιών είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να μας οδηγήσει σε ειρηνική και συμφωνημένη λύση.

Παραμένουμε σταθερά δεσμευμένοι στην προσπάθεια για λύση δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας, με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια, μια διεθνή προσωπικότητα και με πολιτική ισότητα των δυο κοινοτήτων όπως αυτή έχει περιγραφεί στις σχετικές αποφάσεις των Η.Ε. Μια αμοιβαία αποδεκτή συμφωνημένη λύση που να εκφράζει τα συμφέροντα των Κυπρίων, είναι ο κοινός στόχος των ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων εργαζομένων.

Η επανέναρξη των συνομιλιών για επίλυση του κυπριακού θέτει μπροστά μας το καθήκον της εντατικοποίησης και ενίσχυσης των κοινών δράσεων μεταξύ των ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων εργαζομένων και ταυτόχρονα της εντατικοποίησης του αγώνα ενάντια στον εθνικισμό, σωβινισμό ενάντια στην διαίρεση.

Καλούμε τους εργαζόμενους της Κύπρου ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους να συσπειρωθούν γύρω από το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα του τόπου μας.

Να αγωνιστούμε ενωμένοι.

  • Ενάντια στις πολιτικές της λιτότητας της απορρύθμισης της εργασίας, της αποδόμησης του κοινωνικού κράτους

  • Να προστατέψουμε τις εργατικές και κοινωνικές κατακτήσεις που μας παρέδωσαν οι πρωτοπόροι τουρκοκύπριοι και ελληνοκύπριοι συνδικαλιστές.

  • Ενάντια στα μνημόνια της Τρόικας και της Τουρκίας

Να αγωνιστούμε ενωμένοι για λύση του κυπριακού, για επανένωση του τόπου και του λαού μας.

Ο φετινός κοινός Πρωτομαγιάτικος Γιορτασμός που διοργανώνουμε οι οργανώσεις ΠΕΟ, Dev-is, KTOS, KTOEOS, BES και KTAMS την 1η του Μάη η ώρα 7.00 μ.μ. στο γήπεδο της Τσετίν Καγιά, στέλλει από την μια άκρη της Κύπρου ως την άλλη, το δυνατό μήνυμα ενότητας και αντίστασης των εργαζόμενων της Κύπρου.

Ενωμένοι για τα δίκαια των εργαζομένων, ενωμένοι για το δίκαιο της Κύπρου.


23 Απρ 2014

Σαν να ήταν Ανάσταση

Φεύγοντας από την Αμμόχωστο μετά την ακολουθία του Επιταφίου στον Άγιο Γεώργιο τον εξορινό ομολόγησα στους φίλους που ταξιδέψαμε μαζί πως αν έχανα αυτό το γεγονός δεν θα συγχωρούσα ποτέ τον εαυτό μου.

Δεν είμαι θρήσκος. Εδώ και πολλές δεκαετίες έχω ξεκαθαρίσει τη σχέση μου με τη θρησκεία και είναι απλά ανύπαρκτη. Όμως αυτό που έζησα την περασμένη Παρασκευή είναι ένα από τα πιο σημαντικά και συγκλονιστικά γεγονότα των τελευταίων χρόνων.

Χιλιάδες κόσμος ίσως και περισσότεροι από 4 – 5 χιλιάδες ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι βρέθηκαν στο ξωκλήσι στην εντός των τειχών περιοχή της Αμμοχώστου, που θα γινόταν η λειτουργία του Επιταφίου, για πρώτη φορά μετά από 57 χρόνια. Ελάχιστοι κατάφεραν να μπουν μέσα και οι περισσότεροι ήμασταν έξω και κουβεντιάζαμε. Όπως σχολίασε και ένας φίλος «ήταν ο εσπερινός με τη μεγαλύτερη συμμετοχή άθεων που έγινε ποτέ» και μάλλον έχει δίκαιο.

Εκεί βρίσκονταν όλοι σχεδόν οι άνθρωποι, ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι, που γνώρισα τα τελευταία τριάντα χρόνια που συμμετέχω στο κίνημα επαναπροσέγγισης. Ήταν μια μεγάλη συνάντηση όσων πιστέψαμε εδώ και πολλά χρόνια, πολύ πριν από τους πολιτικούς μας, ότι μπορούμε να ζήσουμε μαζί, ότι μπορούμε και πρέπει να παλέψουμε μαζί για την επανένωση, τη συμφιλίωση και τη συνεργασία για να κτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για μας και τα παιδιά μας. Θυμηθήκαμε τα πέτρινα χρόνια των συναντήσεων μας στη Πύλα, τους εξονυχιστικούς ελέγχους στα οδοφράγματα, τις δύσκολες διαδικασίες για να εξασφαλίσουμε τις πολύτιμες άδειες για επίσκεψη στην άλλη πλευρά. Ξέραμε πως αυτό που γινόταν σήμερα δεν ήταν τυχαίο. Είχαμε βάλει και μείς το λιθαράκι μας κτίζοντας αυτό το κίνημα επαναπροσέγγισης, και καλλιεργώντας την κουλτούρα της συνεργασίας της συμφιλίωσης και της επανένωσης.

Ζούσαμε ένα πανηγυρικό κλίμα χαράς και ευφορίας. Ακόμη και ο κόσμος που ήλθε για να ζήσει τη μυσταγωγία του Επιτάφιου από θρησκευτική κατάνυξη, είχε μια λάμψη στο πρόσωπο του λες και ζούσε την Ανάσταση του Χριστού και όχι τη κηδεία του.

Σε λίγο κάνει την εμφάνιση της η πομπή του Επιταφίου για την περιφορά του γύρο από την εκκλησία. Διακόπτουμε τις κουβέντες μας και ανοίγουμε δρόμο να περάσει. Μπροστά η χορωδία, με άψογη αρμονία, πίσω το ιερατείο και…. δεν πιστεύω στα μάτια μου, μαζί με τον επίσκοπο Κωνσταντίας, ο Μουφτής. Δίπλα – δίπλα, οι δυο τους με τα επίσημα αρχιερατικά τους άμφια, αυτά που επιβάλλει η θρησκεία του καθενός, και ακολουθεί ο Επιτάφιος και μια ατέλειωτη ουρά ανθρώπων, πιστών και μη πιστών.

Δεν άσκησα ποτέ επαγγελματικά τη δημοσιογραφία αλλά όσα είχα μάθει στη δημοσιογραφική σχολή και ένα μικρό δαιμόνιο που με τσέγγλιζε είχα έτοιμο τον πρωτοσέλιδο τίτλο και την φωτογραφία του εξώφυλλου για την αυριανή έκδοση των εφημερίδων. «Σαν να ήταν Ανάσταση» με μεγάλα γράμματα με outline, πάνω στη φωτογραφία που θα έπιανε τουλάχιστο τη μισή σελίδα. Το μήνυμα που έβγαζε αυτή η εικόνα, του αλληλοσεβασμού και της συνεργασίας, είναι πολύ πιο δυνατό και σημαντικό από τις δηλώσεις των πολιτικών που καλύπτουν συνήθως τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Ήταν η πιο δυνατή εκδήλωση επαναπροσέγγισης των τελευταίων χρόνων με τη μαζική συμμετοχή των απλών ανθρώπων και ερχόταν σε μια κρίσιμη στιγμή. Ερχόταν για να τονίσει τη σημασία ακριβώς αυτής της δράσης από τα κάτω.

Βέβαια αν είχα την ευθύνη για τη δημοσιογραφική κάλυψη αυτής της εκπληκτικής εκδήλωσης δε θα μπορούσα να αποφύγω και ένα ένθετο με ένα ερώτημα. «Πότε θα δούμε και έναν ορθόδοξο Ιεράρχη να συμμετέχει μαζί με ένα Μουφτή σε μια ισλαμική προσευχή ή τελετή σε τζαμί;». Όπως δεν θα μπορούσα να μην σκεφτώ και τις αντιδράσεις από το πατριωτικό συνάφι που θα ξεσκίζονταν γιατί επιτρέψαμε να γίνει αυτή η ιεροσυλία στον Επιτάφιο. Δεν φτάνει που δεν χτύπησαν οι καμπάνες του επιταφίου, αφήσαμε ένα μουσουλμάνο να «μολύνει» τον εσπερινό του Επιτάφιου με την παρουσία του. Πόσο μάλλον που δεν ήταν μόνο ένας μουσουλμάνος μέσα στην εκκλησία αλλά πολλοί.

Όσο και αν δεν θέλω, μερικές φορές μου βγαίνει αυθόρμητα το επιφώνημα: Θεε μου πια, έλεος !!!. Βέβαια αν υπήρχε θεός θα τους είχε κοπανίσει από καιρό μια στο κεφάλι. Επειδή όμως δεν υπάρχει, κάποιος άλλος θα πρέπει να κάνει αυτή τη δουλειά.

Ντίνος Αγιομαμίτης

22 Απρ 2014

Μπόρις Καγκαρλίτσκι για την Ουκρανία: Από την πλατεία Μαϊτάν προς την επανάσταση;

μετάφραση στα αγγλικά από τον Renfrey Clarke για το Links International Journal of Socialist Renewal και από τα αγγλικά στα ελληνικά από τον Σταύρο Σιδερά.

Απρίλης 13, 2014. Στην Ουκρανία ξεδιπλώνεται μια αυθεντική επανάσταση; Αυτό μπορεί να φαίνεται παράξενο αλλά είναι κάτι χαρακτηριστικό για την ιστορία αυτής της χώρας. Για παράδειγμα στην Ουκρανία του 1918, ο εργατικός ξεσηκωμός από τους «κόκκινους» ξέσπασε σαν απάντηση στις πολιτικές των εθνικιστών που εγκαταστάθηκαν στο Κίεβο. Το ερώτημα, πόσο προοδευτικό είναι το καθεστώς που εγκατέστησαν οι υποστηρικτές της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνεσκ και τα άλλα κινήματα της νοτιοανατολικής Ουκρανίας παραμένει αναπάντητο προς το παρών απλά επειδή η ίδια η επιβίωση αυτών των κινημάτων δεν είναι σίγουρη. Αλλά μπορεί να ειπωθεί με σιγουριά ότι δεν υπάρχει επιστροφή. Το σημείο όπου κάτι τέτοιο ήταν δυνατό έχει περάσει, όχι μόνο από πολιτικής αλλά και κοινωνικής άποψης.

Η διανόηση στο Κίεβο και την Μόσχα είναι ανίκανες να πιστέψουν ότι οι εργαζόμενοι και τα χαμηλότερα στρώματα της κοινωνίας όχι μόνο έχουν ξεχυθεί στους δρόμους αλλά έχουν αρχίσει να δρουν ανεξάρτητα, να οργανώνονται και να γράφουν ιστορία. Είναι αυτούς τους ανθρώπους που περιγράφουν περιφρονητικά σαν «λούμπεν», μεσήλικες οικογενειάρχες, άντρες και γυναίκες, που μέχρι χθες δεν φαίνονταν να ασχολούνται με την πολιτική. Ρωσσόφωνοι εργαζόμενοι που δεν έδειχναν κανένα ενδιαφέρον για τις πολικές μηχανογραφίες στην πρωτεύουσα. Πίσω από αυτούς που καταλαμβάνουν κρατικά κτήρια και αστυνομικούς σταθμούς η διανόηση, όπως και στο παρελθόν, ψάχνει για πολιτικούς μηχανογράφους, μισθοφόρους των ολιγαρχών ακόμα και ξένους πράκτορες, περιλαμβανομένων και των Ρώσων. Η διανόηση είναι σίγουρη ότι οι απλοί πολίτες του Ντόνεσκ, ακόμα και μετά που παρακολούθησαν στην τηλεόραση μερικές δεκάδες από ανάλογες καταλήψεις από τους κουβαλητούς του Δεξιού Τομέα, δεν θα μπορούσαν να κάμουν και αυτοί κάτι παρόμοιο.

Είναι αλήθεια ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν συμμετείχαν μέχρι τώρα στις πολιτικές εξελίξεις όχι μόνο στην νοτιοανατολική Ουκρανία και στο Κίεβο αλλά και στην Ρωσία. Υποψιάζομαι ότι το ίδιο γινόταν και στην δυτική Ουκρανία. Ένα βίντεο από το Ντόνεσκ δείχνει την δραματική αλλαγή στην κοινωνική και δημογραφική σύνθεση των διαδηλωτών. Στην θέση των νέων της μεσαίας τάξης της πρωτεύουσας που συνηθίσαμε να βλέπουμε στις διαδηλώσεις της Μαϊτάν, βλέπουμε ανθρώπους που πριν από μερικές εβδομάδες ήταν απασχολημένοι με την καθημερινή βιοπάλη για να ζήσουν τις οικογένειες τους και έβλεπαν την συμμέτοχη τους σε διαδηλώσεις στο δρόμο σαν χάσιμο χρόνου. Τώρα, αυτοί οι άνθρωποι όχι μονό βγήκαν στους δρόμους αλλά μπαίνουν μπροστά από φορτηγά που μεταφέρουν στρατιώτες, οργανώνονται και παίρνουν αποφάσεις. Μια αυθεντική επαναστατική αλλαγή πραγματοποιείται στην συνείδηση των μαζών. Στην συνείδηση των μαζών και όχι στην διαβόητη «κοινή γνώμη» που διαμορφώνεται από την προνομιούχα διανόηση και εκείνους που ποτέ δεν προσπάθησαν να καταλάβουν την σημασία των γεγονότων που εξελίσσονται ακόμα.

Ο ρόλος της Ρωσίας

Η σημασία των αλλαγών στην νοτιοανατολική Ουκρανία επεκτείνεται πέρα από τα σύνορα του γειτονικού κράτους. Επηρεάζουν απευθείας την ιδία την Ρωσία, δείχνοντας εικόνες από ένα πολύ πιθανόν μέλλον της. Δεν είναι παράξενο ότι οι δικές μας άρχουσες ελίτ χάνουν συνεχώς και σε μεγαλύτερο βαθμό την συμπάθεια τους για την περίφημη «Ρωσική άνοιξη». Η επίσημη Μόσχα έχει κάμει ξεκάθαρο ότι δεν έχει καμία διεκδίκηση για τις ξεσηκωμένες ουκρανικές επαρχίες. Αυτό δεν είναι μια διπλωματική κίνηση και δεν είναι παραχώρηση προς την δύση. Πιο σωστά είναι ένα βήμα που καθορίζεται, ανάμεσα σε άλλους λόγους, από την επιθυμία του Κρεμλίνου να αποφύγει κάθε κλιμάκωση που δεν θα μπορούσε να διαχειριστεί. Αντίθετα με την Κριμαία, όπου όλα ήταν κάτω από έλεγχο και μετά από δυο-τρεις διαδηλώσεις, η τοπική ελίτ οργάνωσε την μεταφορά της εξουσίας, στο Ντόνεσκ και το Λουκάνσκ είμαστε μάρτυρες της βασικής δύναμης ενός λαϊκού κινήματος που είναι απλά αδύνατο να ελεγχτεί από τα έξω.

Το κίνημα είναι αποκεντρωμένο και δημιουργεί τους δικούς του ηγέτες από ανθρώπους που μέχρι χθες ήταν άγνωστοι, σχηματίζει και αναπτύσσει την ατζέντα του καθώς τα γεγονότα εξελίσσονται. Για τις Ρωσικές αρχές η προσάρτηση αρκετών περιοχών με τον πληθυσμό τους σε κατάσταση εξέγερσης και μαζικής οργάνωσης, των ώρα που στην ιδία την χωρά υπάρχει αυξανόμενη κοινωνική κρίση, θα ήταν σαν να πυροβολούσαν τα πόδια τους. Γι’ αυτό μπορεί να ειπωθεί με σιγουριά ότι οι ακτιβιστές της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνεσκ είναι αναγκασμένοι να βασιστούν μονό στις δίκες τους δυνάμεις. Η επίσημη Ρωσία έχει αφήσει την νοτιοανατολική Ουκρανία στην μοίρα της και θα προσπαθήσει να αποστασιοποιηθεί από την περιοχή στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Βεβαία η προσπάθεια αυτή γίνεται πιο δύσκολη μέσα στον πατριωτικό πυρετό που οι ρωσικές αρχές καλλιεργούσαν μέχρι τώρα και είναι δυνατό μέσα από τις εξελίξεις να στραφεί και εναντία στο ίδιο το Κρεμλίνο.

Οι εξελίξεις των τελευταίων ήμερων δείχνουν ότι τα λαϊκά κινήματα στο Ντόνεσκ, το Λουκάνσκ, τη Οδυσσό και το Χάρκοβο έχουν πιθανότητες επιτυχίας ακόμα και χωρίς σοβαρή στήριξη από την Ρωσία. Σε τέτοια περίπτωση ανοίγεται η δυνατότητα να επεκτείνουν την επιρροή τους και σε άλλες περιοχές όπου ο πληθυσμός τους έχει κοινά συμφέροντα μαζί τους παρά με την ηγεσία στην Μόσχα ή το Κίεβο.

Ο Δεξιός Τομέας

Οι νέες ουκρανικές αρχές βρίσκονται με την σειρά τους μπροστά σε ένα εξαιρετικά δυσάρεστο δίλλημα. Η αναταραχή στα νοτιοανατολικά μπορεί να συντρίβει μονό με την συμμετοχή του Δεξιού Τομέα και μονό με αιματοκύλισμα σε μεγάλη κλίμακα. Η αστυνομία και ο στρατός είναι αναξιόπιστα, μεγάλο κομμάτι από τα απλά μελή των κρατικών μηχανισμών καταστολής, για απλούς κοινωνικούς λόγους ταυτίζονται με τους εξεγερμένους και όχι με αυτούς που δίνουν διαταγές. Οι αρχές του Κιέβου θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν τους μαχητές της ριζοσπαστική δεξιάς. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι η ιδεολογία των μαχητών του Δεξιού Τομέα ή οι ψυχολογικές τους ιδιαιτερότητες. Οι αστυνομικές δυνάμεις εκπαιδεύονται για να μπορούν να διαλύουν μαζικές διαμαρτυρίες και ταυτόχρονα να αποφύγουν την αιματοχυσία στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Οι αλήτες του Δεξιού Τομέα δεν έχουν τέτοια εκπαίδευση και γι’ αυτό θα κάμουν αυτό που ξέρουν δηλαδή να κτυπούν και να σκοτώνουν ανθρώπους. Το σενάριο αυτό είναι γνωστό και από την εμπειρία άλλων χωρών. Η αιματοχυσία με την σειρά της θα βλάψει την φήμη των αρχών του Κιέβου (τους ίδιους δεν φαίνεται να τους απασχολεί ιδιαίτερα αυτό αφού υπολογίζουν ότι το δυτικά ΜΜΕ και η φιλελεύθερη διανόηση στην Μόσχα και το Κίεβο θα επικροτήσουν κάθε μέτρο που θα πάρουν ακόμα και μαζικό τρόμο) αλλά δημιουργείται ο κίνδυνος ότι τα όποια κατασταλτικά μέτρα να προκαλέσουν ακόμα μεγαλύτερες διαμαρτυρίες ακόμα και ανταρσίες στον στρατό.

Η κατανόηση αυτών των κινδύνων σπρώχνει τα πιο μετριοπαθή κομμάτια της νέας κυβέρνησης στο Κίεβο σε συμβιβασμό με τους διαδηλωτές και πρέπει να υποθέσουμε ότι είναι ειλικρινή. Βεβαία αυτό δεν σημαίνει ότι ξαφνικά πλημμύρισαν από σεβασμό για τον εξεγερμένο πληθυσμό. Είναι επειδή έγιναν μάρτυρες της δύναμης του λαού, και καταλαβαίνουν ότι δεν ωφελεί να κάνουν συμφωνίες πίσω από την πλάτη των διαμαρτυρομένων με τον ένα ή τον άλλο «σοβαρό παίχτη », είτε το Κρεμλίνο, τον ολιγάρχη Ρινάτ Αχμέτοφ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κανένας από αυτούς δεν ελέγχει την κατάσταση πια.

Όμως αν το επίσημο Κίεβο κάνει σοβαρές παραχωρήσεις και προσπαθήσει να ικανοποιήσει την νοτιοανατολική χώρα με αποδοχή των απαιτήσεων για αυτονομία, δημοψήφισμα, ελεύθερες εκλογές για τους κυβερνήτες των περιοχών και τέτοια, αυτόματα θα ξεσπάσει σύγκρουση ανάμεσα στους μετριοπαθείς της κυβέρνησης και τον Δεξιό Τομέα. Παρόλο που οι μαχητές του Δεξιού Τομέα δεν φάνηκαν ιδιαίτερα αποτελεσματικοί ενάντια στις εξεγερμένες μάζες της ανατολικής Ουκρανίας στην πρωτεύουσα είναι μια πραγματική δύναμη. Μέσα στην σύγχυση και το πεσμένο ηθικό των δυνάμεων του νομού και της τάξης, ο Δεξιός Τομέας είναι ικανός να ανατρέψει το καθεστώς ή τουλάχιστον να του προκαλέσει μεγάλα προβλήματα. Εδώ βρίσκουμε την πραγματική πρόκληση μπροστά στην Ουκρανική επανάσταση: το μέλλον του Κιέβου και της χωράς συνολικά εξαρτάται στο αν η μάζα των απλών πολιτών, οι καθημερινοί άνθρωποι που μέχρι πριν από λίγο ήταν ξένοι προς τα πάθη και προβλήματα της Μαϊτάν θα μπορέσουν να μπουν σε πολιτική δράση.

Αν οι μάζες εξεγερθούν, ούτε ο Δεξιός Τομέας ούτε οι πολιτικοί τυχοδιώκτες που βρέθηκαν στην εξουσία πάνω στο προηγούμενο κύμα διαμαρτυρίας στους δρόμους θα έχουν κάποια τύχη. Αυτό θα σημαίνει την αρχή ενός νέου δημοκρατικού πολικού σκηνικού όχι μόνο στην Ουκρανία αλλά και στην ίδια την Ρωσία.

Το αρχικό κείμενο στα αγγλικά.

Μερικά στοιχεία για τον Μπόρις Καγκαρλίτσκι

.

Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ Ο ΕΡΟΓΛΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΛΥΣΗΣ

Του Σωτήρη Βλάχου.

Η ιστορία του εθνικού ζητήματος στην Κύπρο είναι σε μεγάλο βαθμό ιστορία αντιπαράθεσης του εθνικισμού των δύο κοινοτήτων, που όσο πιο ακραίοι γίνονταν, τόσο στήριζαν και συμπλήρωναν ο ένας τον άλλο.

Αυτής της ιστορίας επανάληψη ήταν η επίθεση των παλληκαριών του ΕΛΑΜ σε χώρους που μίλησε ο Ταλάτ, που σαν σύμμαχοι των γκρίζων λύκων και του τουρκοκυπριακού εθνικισμού γενικά, έδωσαν ξανά επιχειρήματα σε όλους αυτούς για να κατακεραυνώσουν τις τουρκοκυπριακές δυνάμεις της λύσης.

Μέσα στην ίδια λογική των τρικλοποδιών στην διαδικασία, εντάσσονται και οι φημολογούμενες προθέσεις του Έρογλου για πολιτογράφηση 40 χιλιάδων εποίκων. Σε μια εποχή που είναι γενικά αποδεκτό, στα λόγια τουλάχιστον, από τους διαπραγματευτές των δυο κοινοτήτων αλλά και από τα ΗΕ, ότι ο αριθμός των εποίκων μετά την λύση θα κυμανθεί γύρω στους 50 χιλιάδες- και ήδη υπάρχουν πολιτογραφημένοι πολύ περισσότεροι- μια τέτοια κίνηση Έρογλου στοχεύει μόνο στο να δώσει φωνή στους ελληνοκύπριους εθνικιστές, να ενισχύσει την καχυποψία και να ανατρέψει την διαδικασία. Για αυτό δεν πρέπει αυτή η κίνηση Έρογλου να προβάλλεται δημόσια, από τις δυνάμεις της λύσης, σαν ζήτημα αντιπαράθεσης των δύο κοινοτήτων, αλλά σαν προσπάθεια του εθνικισμού να εκτροχιάσει την πορεία ειρήνης.

Πρέπει η διαδικασία επίλυσης που βρίσκεται σε εξέλιξη να διαφυλαχτεί με αποφασιστικότητα. Αποδίδοντας τις ευθύνες σε όλους όσους με τις ενέργειες τους, και στις δύο κοινότητες, την υποσκάπτουν.

Η υστερική αντιμετώπιση των επιτευγμάτων Χριστόφια- Ταλάτ, η δαιμονοποίηση της σταθμισμένης ψήφου και της εκ περιτροπής προεδρίας στην προσπάθεια ανάδειξης Αναστασιάδη στην εξουσία, έχουν σήμερα το τίμημα τους. Και επιτρέπουν στον Έρογλου, την ίδια ώρα που δεν χάνει ευκαιρία να δημιουργεί προβλήματα, να παρουσιάζεται σαν σταθερός υποστηρικτής της λύσης μέσα από δηλώσεις όπως, η ε/κ πλευρά θέλει να απορρίψει τις συγκλίσεις που έχουν επιτευχθεί… αυτό μπορεί να κλονίσει την πίστη των δύο “λαών” για μια συμφωνία… εάν τις απορρίπτεις αυτές σημαίνει μεγάλο χάσιμο χρόνου. με αυτά τα παιχνίδια με τον χρόνο, μπορεί να κλονιστεί η πίστη των λαών σε μια συμφωνία. Η ελπίδα για λύση μπορεί να μετατραπεί σε απαισιοδοξία”.

Δημιουργείται σήμερα ξανά μια νέα δυναμική για λύση. Μέσα από ενέργειες και δηλώσεις πολλών από τους παίκτες στο κυπριακό ζήτημα. Όπως τις πολύ πρόσφατες του Τούρκου Υπουργού ΕΕ, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, που είπε ότι περιμένουμε λύση στο Κυπριακό μέσα στη χρονιά αυτή… και ότι υπάρχει μια σοβαρή επιθυμία και αποφασιστικότητα στην κοινότητα( την τουρκοκυπριακή για λύση).

Όσο και αν κάποιος αντιμετωπίζει με δυσπιστία τις δηλώσεις και προθέσεις, πρέπει να σταθεί πάνω σε αυτές και να τις πάρει ένα βήμα πάρα κάτω. Να αντισταθεί στους εθνικιστές και στις δύο κοινότητες και να στηρίξει την διαδικασία μέσα από κοινές εκδηλώσεις των δυνάμεων της λύσης των δύο κοινοτήτων. Όπως την πρωτομαγιάτικη που ΠΕΟ, Devis και μια σειρά άλλες τουρκοκυπριακές και ελληνοκυπριακές οργανώσεις προγραμματίζουν.

Η προοπτική της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας δεν αποτελεί υποχώρηση για καμιά από τις δυο κοινότητες. Αποτελεί το μοναδικό παράθυρο στο μέλλον, την μοναδική πορεία έξω από το σκοτάδι στο οποίο η βαρβαρότητα του εθνικισμού, από την δεκαετία του 1950 τουλάχιστον, έχει ρίξει τις κοινότητες της Κύπρου. Πρέπει να στηριχθεί με τον πιο αποφασιστικό και ενεργό τρόπο.

17 Απρ 2014

Το κραχ του 1929 και το σήμερα- Μέρος Ν( Τέλος)

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΧΕΊΡΗΣΗ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Οι μηχανισμοί της αγοράς όχι μόνο δεν την ρυθμίζουν αυτόματα σε περιόδους κρίσεων, αλλά αποτελούν αυτοκαταστροφικούς μηχανισμούς που οδηγούν στο χάος…

Ο καπιταλισμός βρίσκεται ήδη βαθιά μέσα σε μια κρίση που μόνο προς το παρόν θεωρείται μικρότερη από αυτήν του 1929 που οδήγησε στα χαρακώματα του μεγάλου πολέμου…

Σε μια σειρά περιπτώσεις από το 2008… οι ΗΠΑ βρίσκονται σε αντίθετα στρατόπεδα από την Ρωσία και την Κίνα, αλλά και άλλους, σε συνθήκες που ξεσπούν αναπάντεχα και αποκτούν δυναμική που δεν μπορεί να ελεγχτεί. Η αίσθηση ότι βρισκόμαστε μακριά από ένα τρίτο παγκόσμιο πόλεμο παύει σταδιακά να είναι τόσο πραγματική.

Από τις κύριες προσπάθειες αυτής της σειράς άρθρων ήταν να δείξει ότι πίσω από όλες τις οικονομικές εξελίξεις από την κρίση της δεκαετίας του 1970, που είναι κρίσιμη για την κατανόηση της τωρινής κρίσης, βρίσκεται η τσακισμένη ικανότητα του καπιταλισμού να δημιουργεί κέρδος, να αναπαράγει τον εαυτό του. Βρίσκεται ο Μαρξιστικός νόμος της Πτωτικής Τάσης του Ποσοστού του Κέρδους που, σύμφωνα με τον ίδιο τον Μαρξ, αποτελεί τον πιο σημαντικό νόμο της πολιτικής οικονομίας.

Αυτός ο νόμος δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν θεωρητική αφαίρεση. Είναι η πραγματικότητα του σήμερα. Υπογραμμίζει την ανικανότητα του καπιταλισμού να επιστρέψει ξανά σε ανάπτυξη. Είναι η πηγή του χωρίς προηγούμενο χρέους που συσσωρεύτηκε σε ποσά που δεν θα μπορούσαν ποτέ να εξοφληθούν. Χρέος που ήταν απαραίτητο για να στηρίζει την ζήτηση. Χρέος που εναπόθεσε στις μελλοντικές γενιές την ευθύνη πληρωμής της σημερινής κατανάλωσης. Χρέος που αποικιοποίησε το μέλλον(colonized the future), όπως το διατύπωσε ο ακαδημαϊκός Φώτης Λυσάνδρου.

Ξανά πάνω στο ζήτημα της εξόδου από την Ευρωζώνη.

Η ανικανότητα της καπιταλιστικής αγοράς να συντηρήσει τον εαυτό της και το ξεκίνημα διαδικασίας μέσα στην οποία ο καπιταλισμός θα καταστρέφει ότι έκτισε την προηγούμενη περίοδο( Μαρξ), υπογραμμίζει της παγκόσμιες, όπως επίσης και τις ευρωπαϊκές, οικονομικές εξελίξεις του σήμερα. Και παραπέμπει στην δεκαετία του 1930.

Το 2008, για να το πω απλά, αποδείχτηκε το 1929 της γενιάς μας... Μια οικονομική κατάληξη που παρό¬μοια της ίσως να μην είχε υπάρξει ούτε καν το 1929. ( Ο Παγκόσμιος Μινώταυρος, Γιάννης Βαρουφάκης, ελληνική έκδοση του 2012, σελ24.)

Έτσι, η εισήγηση για εγκατάλειψη της ευρωζώνης δεν δίνει με κανένα τρόπο απάντηση στο πρόβλημα της εποχής.

Οι υποστηρικτές αυτής της στρατηγικής δείχνουν το πλεόνασμα της Γερμανίας από την μια και τα ελλείμματα και την τεράστια συσσώρευση χρέους του Ευρωπαϊκού νότου από την άλλη. Μα και οι ΗΠΑ είναι βαριά χρεωμένες. Με τον ίδιο τρόπο που η οικονομική ανάπτυξη των ΗΠΑ, όπως και ολόκληρου του καπιταλιστικού κόσμου, βασίστηκε πάνω στα δανεικά που οι ΗΠΑ εξασφάλιζαν από τον υπόλοιπο κόσμο, με τον ίδιο τρόπο η ανάπτυξη της Γερμανίας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης, βασίστηκε πάνω στα δανεικά που οι ΗΠΑ εξασφάλιζαν, όπως και πάνω στα δανεικά του ευρωπαϊκού νότου. Το τέλος αυτού του παιγνιδιού θα φέρει πολύ σύντομα το τέλος και της Γερμανικής ανάπτυξης.

Τα πλεονεκτήματα που υποτίθεται θα φέρει η έξοδος από την ευρωζώνη είναι «πλεονεκτήματα» που απλά οδηγούν στην καταστροφή μια ώρα αρχύτερα. Η ανεξαρτησία στην νομισματική πολιτική παρέχει την δυνατότητα τυπώματος χρήματος- όσο περισσότερο τυπώνεται, τόσο περισσότερο θα εξαφανίζεται η αξία του, ειδικά σε συνθήκες παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και με δεδομένο ότι δεν υπάρχει φιλικός τρόπος εξόδου από την ευρωζώνη. Αν γινόταν κάτι τέτοιο, «φιλική» έξοδος, θα ήταν κάτω από όρους μνημονίου.

Η δυνατότητα εφαρμογής εμπορικών μέτρων θα είναι ο δρόμος προς την κόλαση. Οι εμπορικοί πόλεμοι θα είναι το προοίμιο των πραγματικών πολέμων.

Η εισήγηση για έξοδο από την ευρωζώνη δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να υπάρξουν απομονωμένες, εθνικές λύσεις στην κρίση. Δεν υπάρχει τέτοια δυνατότητα. Με αυτή την εισήγηση απλά ενισχύεται η εικόνα που οι εθνικιστές δημιουργούν, ότι η πηγή της ευρωπαϊκής κακοδαιμονίας είναι άλλα έθνη, η Γερμανία, οι απόγονοι του Χίτλερ. Αποπροσανατολίζει από τον στόχο που πρέπει να είναι η πάλη ενάντια στον παγκόσμιο καπιταλισμό.

Η έξοδος από την ευρωζώνη δεν μπορεί να είναι επιλογή για την Αριστερά. Θα γίνει «επιλογή» για τους εθνικούς στρατηγούς του κεφαλαίου όταν δεν θα υπάρχουν πια περιθώρια για συμφωνημένο χειρισμό της ευρωπαϊκής κρίσης. Θα είναι μια επιλογή που θα εισάξει την Ευρώπη σε στάδιο βαρβαρότητας, ο κάθε ένας ενάντια σε όλους τους άλλους για επιβίωση. Επανάληψη παγκόσμιων πολέμων θα ξαναμπεί στην ημερήσια διάταξη.

Μια νέα εποχή

Για πρώτη φορά για περισσότερο από μισό αιώνα ο καπιταλισμός παρουσιάζει το πραγματικό του πρόσωπο στους εργάτες των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών. Για πρώτη φορά για περισσότερο από μισό αιώνα η συζήτηση πάνω στην επιθανάτια αγωνία του καπιταλισμού είναι σταθερά βασισμένη πάνω στην οικονομική σφαίρα και αντικατοπτρίζεται άμεσα σε μαχητική πολιτική δράση στην βάση της κοινωνίας.

Αυτή η δράση είναι ακόμα σε διάσταση με την θεωρητική συζήτηση που εξελίσσεται με ανανεωμένη θέρμη μεταξύ της Μαρξιστικής διανόησης αλλά και γενικότερα στους κόλπους της Αριστεράς, και προς το παρόν έχει μικτά αποτελέσματα. Δεν είναι μακριά η στιγμή όμως όπου τα δύο θα συναντηθούν για να δημιουργήσουν μια τρομακτική δύναμη που θα αμφισβητήσει τον καπιταλισμό με ένα σοβαρό τρόπο.

Σωτήρης Βλάχος